ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರು ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪರ್ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಕಥೆ ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ಹಾಗೂ ತ್ಯಾಗದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ೨೦೦೦ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಏಕದಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅತ್ಯಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಆಡಮ್ ಗಿಲ್‌ಕ್ರಿಸ್ಟ್, ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮಾರ್ಕ್ ಬೌಚರ್ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಕುಮಾರ್ ಸಂಗಕ್ಕರ ಅವರಂತಹ ವಿಶ್ವದರ್ಜೆಯ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪರ್ ಕಮ್ ಬ್ಯಾಟರ್‌ಗಳು ಆಯಾ ತಂಡಗಳ ಬಲ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಭಾರತೀಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾಗಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಆಟಗಾರನ ಕೊರತೆ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತಂಡದ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಆರನೇ ಕ್ರಮಾಂಕಕ್ಕೇ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ಇತರ ಪ್ರಬಲ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಭಾರತ ಹಿನ್ನಡೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಇದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಟೆಸ್ಟ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯ ಬ್ಯಾಟರ್ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರ ಏಕದಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ರೇಟ್ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಟೀಕೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು. ಆಯ್ಕೆದಾರರು ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರನ್ನು ಏಕದಿನ ತಂಡದಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಂದಿನ ನಾಯಕ ಸೌರವ್ ಗಂಗೂಲಿ ದ್ರಾವಿಡ್ ಬೆನ್ನಿಗೆ ನಿಂತರು. ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಟಗಾರನನ್ನು ತಂಡದಿಂದ ಹೊರಗಿಟ್ಟರೆ ಅವರ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆಯಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ದಾದಾ, ಒಂದು ಹೊಸ ತಂತ್ರ ಹೆಣೆದರು.
ತಂಡದ ಸಮತೋಲನದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಮತ್ತು ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರನ್ನು ತಂಡದಲ್ಲಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಗಂಗೂಲಿ, ದ್ರಾವಿಡ್ ಅವರಿಗೆ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ ಮಾಡುವಂತೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ದ್ರಾವಿಡ್ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ ವಹಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಕೇವಲ ಕೀಪಿಂಗ್‌ಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ಕೀಪರ್ ಬದಲಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರಮುಖ ಬ್ಯಾಟರ್ ಒಬ್ಬರನ್ನು ಪ್ಲೇಯಿಂಗ್ ಇಲೆವೆನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಭಾರತದ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಆಳ ಏಳನೇ ಕ್ರಮಾಂಕದವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ಕಠಿಣ ಸವಾಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಕೊಂಚ ಹಿಂಜರಿದರೂ, ತಂಡದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದ್ರಾವಿಡ್ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ತಂಡದಲ್ಲಿ ಐದು ಜನ ಬೌಲರ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ಆಲ್‌ರೌಂಡರ್‌ಗಳನ್ನು ಆಡಿಸಲು ಹಾದಿ ಸುಗಮವಾಯಿತು. ಇದೇ ತಂತ್ರದ ಬಲದಿಂದ ಭಾರತ ೨೦೦೩ರ ಏಕದಿನ ವಿಶ್ವಕಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಫೈನಲ್‌ವರೆಗೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿತು.
ಸ್ಲಿಪ್ ಫೀಲ್ಡಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದ ದ್ರಾವಿಡ್, ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಂಫರ್ಟ್ ಬಿಟ್ಟು ತಂಡಕ್ಕಾಗಿ ವಿಕೆಟ್ ಕೀಪಿಂಗ್ ಗ್ಲೌಸ್ ತೊಡುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮನ್ನು ಏಕೆ ‘ಮಿಸ್ಟರ್ ಡಿಪೆಂಡೆಬಲ್’ ಮತ್ತು ‘ದಿ ವಾಲ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದರು.
