ಬೆಂಗಳೂರು: ಬಹುತೇಕ ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ, ರೊಟ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬೇಳೆ ಸಾರು ಅಥವಾ ದಾಲ್ ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರಗಳಾಗಿವೆ. ಆದರೆ ಮಧುಮೇಹ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಪವಾದ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಭಾರತೀಯರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾವು ಸೇವಿಸುವ ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಊಟದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕೆ? ಹೃದಯರಕ್ತನಾಳ ಮತ್ತು ಎದೆಗೂಡಿನ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕ ಮತ್ತು ಪಾಥ್‌ಫೈಂಡರ್ ಹೆಲ್ತ್ ಸೈನ್ಸಸ್‌ನ ಸಂಸ್ಥಾಪಕ ಡಾ. ಶ್ರೀರಾಮ್ ನೇನೆ, ಉತ್ತರವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಾವು ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತಾರೆ.
’21 ಡೇಸ್ ಟು ಗುಡ್ ಹೆಲ್ತ್’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಅಧಿವೇಶನದಲ್ಲಿ ಇಂಡಿಯಾ ಟುಡೇಯ ಹೆಲ್ತ್‌ವೆಲ್ತ್ ಶೃಂಗಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ ನೆನೆ, ಭಾರತೀಯರು ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸದೆ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಕಳವಳ ನಿಜ. ಅಂದಾಜು 10.1 ಕೋಟಿ ಭಾರತೀಯರು ಮಧುಮೇಹದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೂ 13.6 ಕೋಟಿ ಜನರು ಪ್ರಿಡಿಯಾಬಿಟಿಸ್ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಟೈಪ್ 2 ಮಧುಮೇಹವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ಮದ್ರಾಸ್ ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ರಿಸರ್ಚ್ ಫೌಂಡೇಶನ್ (MDRF) ಮತ್ತು ಇಂಡಿಯನ್ ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಿಸರ್ಚ್‌ನ ICMR-INDAAB ಅಧ್ಯಯನದ ಸಂಶೋಧನೆಯು ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳ ಮಹತ್ವದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸಿದೆ, ಒಟ್ಟು ಶಕ್ತಿಯ ಸೇವನೆಯ 62.3% ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಕಡಿಮೆ-ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಏನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ?
ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ರೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲ. ನೆನೆ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾರತೀಯರು ವಾಸಿಸುವ ಮತ್ತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನವು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಆಹಾರಕ್ರಮಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ವೇಗವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ.
“ಈಗ ನಾವು ಕೈಗಾರಿಕಾ ಯುಗದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಐಟಿ ಕೇಂದ್ರಗಳು, ಬಿಪಿಒಗಳು ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಬಂಡವಾಳವು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವ ಇತರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ-ದಟ್ಟವಾದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಆದೇಶಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಇದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರುತ್ತದೆ.
ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕಾಳಜಿ ಕೇವಲ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತೇವೆ, ಆ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.
ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಾರತೀಯ ಆಹಾರವನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನೆನೆ ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಿಗಾದರೂ ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವಾಗ ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸ, ತಳಿಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಮಟ್ಟಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ.
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮ ಮಾಡುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿಗೆ, ದಿನದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಕಳೆಯುವವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳು ಬೇಕಾಗಬಹುದು.
ಸಮತೋಲಿತ ಭಾರತೀಯರ ಆಹಾರ ಹೇಗಿರಬೇಕು?
ನಿರ್ಬಂಧಿತ ಆಹಾರಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಬದಲು, ನೆನೆ ಸರಳವಾದ ಆಹಾರ ಆಧಾರಿತ ವಿಧಾನವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸುವ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ, ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಆಹಾರ ನಾರಿನ ತರಕಾರಿಗಳು, ಕಾಲು ಭಾಗ ಪ್ರೋಟೀನ್ ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಕಾಲು ಭಾಗ ಸಂಸ್ಕರಿಸದ ಸಂಕೀರ್ಣ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್‌ಗಳು ಇರಬೇಕು.
ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್-ಭಾರೀ ಆಹಾರಗಳು ಪ್ರತಿ ಊಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಸಾಧಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಬದಲು ವಿವಿಧ ಆಹಾರಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಮನೆಗಳಿಗೆ, ಇದರರ್ಥ ರೊಟ್ಟಿ ಅಥವಾ ಅನ್ನವನ್ನು ತರಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರೋಟೀನ್‌ನ ಮೂಲದೊಂದಿಗೆ ಉದಾರವಾಗಿ ಬಡಿಸುವುದು, ಭಾಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಧ್ಯವಾದಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕಡಿಮೆ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಕಾರ್ಬೋಹೈಡ್ರೇಟ್ ಆಯ್ಕೆಗಳನ್ನು ಆರಿಸುವುದು.
ವಿಧಾನವನ್ನು ವೈಯಕ್ತೀಕರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಒಂದೇ ಆಹಾರವಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಮಧುಮೇಹ ಅಥವಾ ಮಧುಮೇಹ ಪೂರ್ವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಹ ಆರೋಗ್ಯ ವೃತ್ತಿಪರರಿಂದ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಬೇಕಾಗಬಹುದು.
ನೀವು ಇನ್ನೂ ವಡಾ ಪಾವ್ ತಿನ್ನಬಹುದೇ?
ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದು ಎಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತೀಯ ತಿಂಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದ ತಿಂಡಿಗಳಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳುವುದು ಎಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ನೆನೆ ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ: ಖಾದ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಬದಲು ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಪುನರ್ವಿಮರ್ಶಿಸಿ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ದಿಸ್ ವರ್ಸಸ್ ದಟ್ ಸರಣಿಯ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಂಬೈನ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಇಷ್ಟಪಡುವ ವಡಾ ಪಾವ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಈ ತಿಂಡಿ ಮೂಲತಃ ಕೈಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಜನರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಗ್ಗವಾಗಿತ್ತು, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿ-ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
ಮೆನುವಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಬದಲು, ಅವರ ತಂಡವು ಆಲೂಗಡ್ಡೆ ತುಂಬುವಿಕೆಯನ್ನು ಸಿಹಿ ಗೆಣಸು ಅಥವಾ ರಟಾಲಾದಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸಿತು, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ಫೈಬರ್ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಗ್ಲೈಸೆಮಿಕ್ ಸೂಚಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಪಾವ್‌ಗೆ ರಾಗಿ ಆಧಾರಿತ ಪರ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಸಹ ಸೂಚಿಸಿದರು.
ಫಲಿತಾಂಶ? ಸಿಹಿ ಗೆಣಸಿನ ವಡಾ ಪಾವ್ ಹಿಟ್:
ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪರ್ಯಾಯಗಳು ನೀರಸವಾಗಿರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪರಿಚಿತ ಆಹಾರಗಳು ನಿಮ್ಮ ಆಹಾರದಿಂದ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಖಾದ್ಯವನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಗಾತ್ರಗಳು, ಒಟ್ಟಾರೆ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶದ ಸಂಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಖಾದ್ಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ತಿನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಇನ್ನೂ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸಕ್ಕರೆ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆ ರಹಿತ ಪರ್ಯಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ:
ಸಕ್ಕರೆ ಎಂಬುದು ಸಣ್ಣ, ಆದರೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನುಂಟುಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ನೆನೆ ನಂಬುವ ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ.
ಅವರು ಸರಳ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು: ಒಂದು ವಾರ ಚಹಾ ಅಥವಾ ಕಾಫಿಗೆ ಸಕ್ಕರೆ ಸೇರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಈ ಪ್ರಯೋಗವನ್ನು 14 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಮತ್ತು ನಂತರ 21 ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ.
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಸಕ್ಕರೆ ಹಂಬಲ ಬಂದಾಗ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವ ಬದಲು ಸೇರಿಸಿದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗೆ ಆದ್ಯತೆಯನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಗುರಿಯಾಗಬೇಕು.
ಸಕ್ಕರೆ ಮುಕ್ತ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಉಚಿತ ಪಾಸ್ ಆಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವ ಬದಲು ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಹಾರದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವುದು ಅವರ ವಿಶಾಲ ಸಂದೇಶವಾಗಿತ್ತು.
ಇದೇ ವೇಳೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸಕ್ಕರೆಗಳು ಫೈಬರ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಪೋಷಕಾಂಶಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸಕ್ಕರೆ ಪಾನೀಯಗಳು ಮತ್ತು ತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಲುಪುವುದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಣ್ಣು ಸಮತೋಲಿತ ಆಹಾರದ ಭಾಗವಾಗಬಹುದು.
ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ
ರೋಗನಿರ್ಣಯ ಅಥವಾ ತೂಕದಲ್ಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಂತರ ಮಾತ್ರ ಆದ್ಯತೆಯಾಗುವ ಬದಲು ಆರೋಗ್ಯಕರ ಆಹಾರವು ಚಿಕ್ಕನಿಂದಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ.
ಕುಕೀಸ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಸಕ್ಕರೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಡೀಫಾಲ್ಟ್ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ಮಾಡುವುದರ ವಿರುದ್ಧ ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದರು, ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಇತರ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಪರ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದರು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಕಲಿಸಲು ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಅವರ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಮಟ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶದ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಅವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದರು.
“ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ” ಜಾರಿ ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸುಸ್ಥಿರ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಆ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಏಕೆ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎಂದರು.
