ಬೆಂಗಳೂರು: ಹಬ್ಬಗಳ ಸಾಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಬೆಳಗಿನ ಟೀಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಬೇಕಾಗುವ ಸಕ್ಕರೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಏರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹಬ್ಬದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯ ಕಹಿ ಬೆಲೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ನಿರಾಸೆ ಮೂಡಿಸಿರುವುದು ಒಂದೆಡೆಯಾದರೆ, ನಾವೆಲ್ಲ ದಿನವೂ ಬಳಸುವ ಈ ಸಕ್ಕರೆಯ ಇತಿಹಾಸದ ಹಿಂದೆ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಸತ್ಯವೊಂದಿದೆ. ಬಹುತೇಕರು ಕಬ್ಬು ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆಯ ಮೂಲ ಭಾರತವೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತವೆ.
ಕಬ್ಬಿನ ಮೂಲ ಭಾರತವಲ್ಲ; ನ್ಯೂ ಗಿನಿಯಾ ದ್ವೀಪ
ನಾವು ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಸಲು ಬಳಸುವ ಕಬ್ಬಿನ ಗಿಡದ ಮೊದಲ ಆವಿಷ್ಕಾರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು 10,000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷಿಣ-ಪಶ್ಚಿಮ ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿರುವ ‘ನ್ಯೂ ಗಿನಿಯಾ’ (New Guinea) ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಮೂಲ ಪತ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯರು ಕಬ್ಬಿನ ಕಾಂಡದ ಸಿಪ್ಪೆ ಸುಲಿದು ಹಸಿಯಾಗಿ ಜಗಿದು ರಸ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕ್ರಮೇಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮಾರ್ಗಗಳ ಮೂಲಕ ಈ ಸಸ್ಯವು ದಕ್ಷಿಣ-ಪೂರ್ವ ಏಷ್ಯಾ ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಚೀನಾದ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಹರಡಿತು.
ಹರಳಿನ ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಸಿದ್ದು ಭಾರತೀಯರು
ಕಬ್ಬಿನ ಗಿಡ ಹೊರದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೂ, ಕಬ್ಬಿನ ರಸವನ್ನು ಕುದಿಸಿ ಹರಳಿನ (ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್) ರೂಪದ ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಭಾರತದಲ್ಲೇ.
ಸುಮಾರು 3,000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ (ಕ್ರಿ.ಪೂ. 500ರ ಸುಮಾರಿಗೆ) ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದ ಕೃಷಿಕರು ಮತ್ತು ತಜ್ಞರು ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಹರಳು ಸಕ್ಕರೆ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು.
ಸಂಸ್ಕೃತದ ‘ಶರ್ಕರ’ ಎಂಬ ಪದದಿಂದಲೇ ಮುಂದೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ನ ‘ಶುಗರ್’ (Sugar) ಸೇರಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಗೆ ಹೆಸರುಗಳು ಬಂದವು.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಪರ್ಷಿಯಾಕ್ಕೆ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಅರಬ್ ದೇಶಗಳು ಹಾಗೂ ಯುರೋಪ್ಗೆ ಪಸರಿಸಿತು.
‘ಚೀನಿ’ ಎಂದು ಹೆಸರು ಬಂದಿದ್ದು ಹೇಗೆ?
ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಬಿಳಿ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ನಯವಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ವಿಧಾನಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾದವು. ಈ ಸಂಸ್ಕರಿಸಿದ ಬಿಳಿ ಸಕ್ಕರೆಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಅದನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ‘ಚೀನಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು.
17 ಮತ್ತು 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿಯನ್ ದೇಶಗಳು ಕಬ್ಬಿನ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯಾಪಾರವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು. ಅಮೆರಿಕ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾರಿಬಿಯನ್ ದ್ವೀಪಗಳ ಬೃಹತ್ ಕಬ್ಬಿನ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಯಿತು. ಇದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ವಲಸೆಗೂ ಕಾರಣವಾಯಿತು.ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಕಬ್ಬಿನ ಗಿಡ ಬೇರೆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮತಾಳಿದ್ದರೂ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹರಳಿನ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.
