ಚೆನ್ನೈ-ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ (Delimitation) ಕುರಿತಂತೆ ಕೇಂದ್ರ–ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತೆ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿದೆ.
ತಮಿಳುನಾಡು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿ. ಜೋಸೆಫ್ ವಿಜಯ್ ಅವರು ಬುಧವಾರ ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿದ ನಿರ್ಣಯವು, ಲೋಕಸಭೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತ 543 ಸ್ಥಾನಗಳ ಬಲವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಾನ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಬಾರದು ಮತ್ತು 2029ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೇ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಶೇ.33ರಷ್ಟು ಮೀಸಲಾತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದೆ.
ಈ ನಿರ್ಣಯವು ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಚುನಾವಣಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಗಡಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ, ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಗಳ ರಾಜಕೀಯ ತೂಕದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿದೆ.
ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಬೇಡಿಕೆ
ತಮಿಳುನಾಡು ಸರ್ಕಾರದ ನಿರ್ಣಯದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಲೋಕಸಭೆಯ ಒಟ್ಟು ಸ್ಥಾನಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಈಗಿರುವ 543ರಲ್ಲೇ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಇದರ ಜತೆಗೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಲೋಕಸಭಾ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಅನುಪಾತವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಾರದು ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಗಬಾರದು ಎಂಬ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿದೆ.
ಈ ಬೇಡಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಆತಂಕವಿದೆ. ತಮಿಳುನಾಡು, ಕೇರಳ, ಕರ್ನಾಟಕ, ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ತೆಲಂಗಾಣದಂತಹ ರಾಜ್ಯಗಳು ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಂಸತ್ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಮರುಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ವೇಗವಾಗಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪಾಲು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಆತಂಕ.
ವಿವಾದದ ಮೂಲ 1971ರ ಜನಗಣತಿ
ಇಂದಿನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು 1970ರ ದಶಕಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.1976ರ 42ನೇ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮೂಲಕ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯವಾರು ಸ್ಥಾನ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು 1971ರ ಜನಗಣತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು.
ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಅದರಿಂದ ತಕ್ಷಣದ ರಾಜಕೀಯ ನಷ್ಟವಾಗದಂತೆ ಮಾಡುವುದೂ ಈ ನೀತಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ 84ನೇ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ, 2001 ಮೂಲಕ ಈ ಸ್ಥಗಿತವನ್ನು 2026ರ ನಂತರ ನಡೆಯುವ ಮೊದಲ ಜನಗಣತಿಯವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಯಿತು.
ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 2011ರ ಜನಗಣತಿ ನಡೆದಿದ್ದರೂ, ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳ ಮೂಲ ಹಂಚಿಕೆಯನ್ನು ಅದರ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದೊಳಗಿನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮರುಹೊಂದಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆದಿದೆ.
ಇದೀಗ ಈ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸ್ಥಗಿತದ ಅವಧಿ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ. ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ 2026–27ರ ಜನಗಣತಿ ಮತ್ತು ಅದರ ನಂತರದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿದೆ.
‘2026ರ ಜನಗಣತಿ’
ಈ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಮುಂದಿನ ಅಧಿಕೃತ ಜನಗಣತಿಯನ್ನು ‘Census 2027’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಕಾರ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಜನಗಣತಿಯ reference date ಮಾರ್ಚ್ 1, 2027 ಆಗಿದೆ. ಹಿಮಪಾತ ಪೀಡಿತ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 1, 2026 reference date ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ.
ಇದು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ 2011ರ ನಂತರದ ದೇಶದ ಮೊದಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜನಗಣತಿ ಇದಾಗಲಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, 2027ರ ಜನಗಣತಿಯಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಗಣನೆಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜನಗಣತಿ ಆಗಲಿದೆ.
850 ಸ್ಥಾನಗಳವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಯತ್ನ
ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಕುರಿತ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ನೇರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಏಪ್ರಿಲ್ 2026ರಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು.
ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಏಪ್ರಿಲ್ 16, 2026ರಂದು ಸಂವಿಧಾನದ 131ನೇ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡಿಸಿತು. ಇದರ ಉದ್ದೇಶ ಲೋಕಸಭೆಯ ಗರಿಷ್ಠ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು 550ರಿಂದ 850ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು; ಇದರಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಗರಿಷ್ಠ 815 ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಗರಿಷ್ಠ 35 ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಇತ್ತು. ಇದೇ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ನಲ್ಲಿ 2011ರ ಜನಗಣತಿಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಕ್ರಮಗಳೂ ಇದ್ದವು.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು: ಪ್ರಸ್ತುತ ಚುನಾಯಿತ ಲೋಕಸಭೆಯ ಬಲ 543. 850 ಎಂಬುದು ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಗರಿಷ್ಠ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಮಿತಿ, ಅಂದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ 850 ಸಂಸದರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ.
ಲೋಕಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲು
ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಶೇಷ ಬಹುಮತ ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಏಪ್ರಿಲ್ 17ರಂದು 528 ಸದಸ್ಯರು ಮತ ಚಲಾಯಿಸಿದಾಗ 298 ಮಂದಿ ಪರವಾಗಿ ಮತ್ತು 230 ಮಂದಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮತ ಹಾಕಿದರು. ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ವಿಶೇಷ ಬಹುಮತ ದೊರೆಯದ ಕಾರಣ 131ನೇ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಅಂಗೀಕಾರವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಅದಾದ ಬಳಿಕ ಸಂಬಂಧಿತ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಹಿಂಪಡೆಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಏಪ್ರಿಲ್ನ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆ ಕಾನೂನಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಯ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ, 84ನೇ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಡಿ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸ್ಥಾನ ಹಂಚಿಕೆಯ ಸ್ಥಗಿತವು 2026ರ ನಂತರದ ಮೊದಲ ಜನಗಣತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ 2027ರ ಜನಗಣತಿಯ ನಂತರದ ರಾಜಕೀಯ–ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ.
ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಏಕೆ ಆತಂಕ?
ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನೇ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಆಧಾರಿತ ಹೊಸ ಹಂಚಿಕೆ ನಡೆದರೆ ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ಲೋಕಸಭಾ ಸ್ಥಾನಗಳ ಪಾಲು ಕುಸಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಂಸದೀಯ ಸಂಶೋಧನಾ ಸಂಸ್ಥೆ PRS ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ.
ಅದರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯಲ್ಲಿನ ಉದಾಹರಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಲೋಕಸಭೆಯ ಒಟ್ಟು ಬಲ 543ರಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಹೊಸ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಆಧಾರದ ಹಂಚಿಕೆ ನಡೆದರೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸ್ಥಾನಗಳು 39ರಿಂದ 32ಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಕೇರಳದ ಸ್ಥಾನಗಳು 20ರಿಂದ 15ಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇದೆ. ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ರಾಜ್ಯಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು; ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶ 80ರಿಂದ 89ಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಬಿಹಾರ 40ರಿಂದ 46ಕ್ಕೆ ಏರಬಹುದು ಎಂದು PRS ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ನೀಡಿದೆ.
ಅಂದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇವಲ ‘543 ಅಥವಾ 850?’ ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಹೊಸ ಸ್ಥಾನಗಳು ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಒಟ್ಟು ಲೋಕಸಭಾ ಬಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯದ ಪಾಲು ಎಷ್ಟಾಗುತ್ತದೆ? ಎಂಬುದೇ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ: ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಆಯಾಮ,ಈ ವಿವಾದದ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ.
2023ರಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಲಾದ 106ನೇ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟು ಸ್ಥಾನ ಮೀಸಲಾತಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ಅದರ ಜಾರಿಗೆ ಜನಗಣತಿ ಮತ್ತು ನಂತರದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಷರತ್ತುಗಳಿವೆ.
ಹೀಗಾಗಿ 2029ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ವೇಳೆಗೆ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ ಜಾರಿಯಾಗುವುದೇ ಎಂಬುದು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.
ಏಪ್ರಿಲ್ನ 131ನೇ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ–ಜನಗಣತಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ ಶೀಘ್ರ ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಮಸೂದೆ ಅಂಗೀಕಾರವಾಗದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಮಾರ್ಗ ಮುಚ್ಚಿತು.
ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೇ ವಿಜಯ್ ಅವರ ಇಂದಿನ ಬೇಡಿಕೆ ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ: ಲೋಕಸಭೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತ 543 ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನೇ ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು 2029ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೇ ಶೇ.33 ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ ಜಾರಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದ.
ಲೋಕಸಭೆಯ 543 ಸ್ಥಾನಗಳ ಪ್ರಸ್ತುತ ಬಲವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು.
ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವಿನ ಸ್ಥಾನ ಹಂಚಿಕೆಯ ಪ್ರಸ್ತುತ ಅನುಪಾತವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.
ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ದಂಡನೆಯಾಗಬಾರದು.2029ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲೇ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಶೇ.33 ಮೀಸಲಾತಿ ಜಾರಿಯಾಗಬೇಕು.
ಇದರ ಮೂಲಕ ತಮಿಳುನಾಡು ಒಂದು ಕಡೆ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಗೆ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿಯನ್ನು ಮುಂದೂಡಬಾರದು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಆಗಸ್ಟ್ 8ರಂದು ವಿಜಯ್ ಅವರು ಕರೆದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಕುರಿತ ಸಭೆಗೆ DMK, AIADMK ಸೇರಿದಂತೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಪಕ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಸದರು ಗೈರಾಗಿದ್ದರು. ವಿಜಯ್ ಅವರ ಮಿತ್ರಪಕ್ಷಗಳಾದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್, VCK, CPI(M), CPI, MDMK ಮತ್ತು IUML ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದರು ಎಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ.
ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದಿನ ವಿಧಾನಸಭಾ ನಿರ್ಣಯವು ಕೇಂದ್ರದ ವಿರುದ್ಧ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ನಿಲುವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ರಾಜ್ಯದ ಒಳಗಿನ ರಾಜಕೀಯ ಸಮೀಕರಣಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ಹಂತವೇನು?
ಈಗ ಮುಖ್ಯ ಗಮನ Census 2027, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶ, ನಂತರದ ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವಾರು ಸ್ಥಾನ ಹಂಚಿಕೆಯ ಸೂತ್ರದತ್ತ ಹರಿಯಲಿದೆ.
ಒಂದು ಕಡೆ, ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮತದಾರನ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಸಮಾನವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ತತ್ವವಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ, ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಂಸತ್ತಿನ ರಾಜಕೀಯ ತೂಕ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಎಂಬ ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಾದವಿದೆ.
ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಸಾಧಿಸುವುದು ಮುಂದಿನ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಲಿದೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಏಪ್ರಿಲ್ನಲ್ಲಿ 850 ಸ್ಥಾನಗಳವರೆಗೆ ಲೋಕಸಭೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಕೇಂದ್ರದ ಸಂವಿಧಾನ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಸೂದೆ ಸೋತಿದ್ದರೂ, ಕ್ಷೇತ್ರ ಪುನರ್ವಿಂಗಡಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. 2027ರ ಜನಗಣತಿ ಈ ಚರ್ಚೆಗೆ ಹೊಸ ಅಂಕಿ-ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲಿದೆ. ಆ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್ 12ರಂದು ತಮಿಳುನಾಡು ವಿಧಾನಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಂಡನೆಯಾದ ವಿಜಯ್ ಅವರ 543 ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಸುವ ನಿರ್ಣಯವು ದಕ್ಷಿಣ ರಾಜ್ಯಗಳ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ, ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನೀತಿ, ಒಕ್ಕೂಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಮಹಿಳಾ ಮೀಸಲಾತಿ—ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಗೆ ತಂದಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ: ಜನಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಸತ್ತಿನ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮರುಹೊಂದಿಸುವಾಗ, ಭಾರತದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ? ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ 2029ರ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಪ್ರಮುಖ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಚರ್ಚೆಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ.
