ನವದೆಹಲಿ : ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ತೀವ್ರ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಕೃತ್ಯ ಎಂದು ದೆಹಲಿ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ.
ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಸುರೇಶ್ ಕುಮಾರ್ ಕೈಟ್ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ನೀನಾ ಬನ್ಸಾಲ್ ಕೃಷ್ಣ ಅವರ ನ್ಯಾಯಪೀಠ, “ಯಾವುದೇ ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧದ ಅಡಿಪಾಯವು ಸಹಜೀವನ ಮತ್ತು ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಎಂದು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ.
ದಂಪತಿಗಳು ಪರಸ್ಪರರ ಸಹವಾಸದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುವುದು ವಿವಾಹವು ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳ ಅಂತಹ ಕೊರತೆಯು ತೀವ್ರ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಕೃತ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೋರ್ಟ್‌ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ.
ಹಿಂದೂ ವಿವಾಹ ಕಾಯ್ದೆ, 1955 (ಎಚ್ಎಂಎ) ಸೆಕ್ಷನ್ 13 (1) (ಐಎ) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪತಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನದ ಆದೇಶವನ್ನು ನೀಡುವಾಗ, ಕೊನೆಗೊಂಡ ಸಂಬಂಧವು ದುಃಖ ಮತ್ತು ಸಂಕಟವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ. “ದೀರ್ಘಕಾಲದ ದಾವೆಯಿಂದಾಗಿ ಉಳಿದಿರುವ ವಿವಾಹ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಕ್ರೌರ್ಯ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷವನ್ನು ತರುತ್ತವೆ” ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿದೆ.
ದಂಪತಿಗಳು 1998 ರಲ್ಲಿ ವಿವಾಹವಾದರು ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಹೆಂಡತಿ ದುರಾಸೆ, ಜಗಳದ ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಪತಿ ವಾದಿಸಿದರು.
ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಪತ್ನಿ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು, ವೈವಾಹಿಕ ಮನೆಯಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸಲು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಸಿಆರ್ಪಿಸಿಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 125 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವನಾಂಶವನ್ನು ಕೋರಿ ಮತ್ತು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿಂಸಾಚಾರದಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರ ರಕ್ಷಣೆ ಕಾಯ್ದೆ, 2005 (ಡಿವಿ ಕಾಯ್ದೆ) ಸೆಕ್ಷನ್ 12 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ದೂರು ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಕೌಟುಂಬಿಕ ನ್ಯಾಯಾಲಯವು ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ, ಪತಿಯಿಂದ ಕ್ರೌರ್ಯದ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ವಿಚ್ಛೇದನ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ವಜಾಗೊಳಿಸಿತು.
ಕೌಟುಂಬಿಕ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪಿನಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ಪತಿ, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯೇ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಕಾರಣ ಎಂದು ವಾದಿಸಿ ಈ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಮೇಲ್ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ನಿರಂತರ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಆಘಾತವು ಪ್ರತಿಕೂಲ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು.
ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪತ್ನಿಯ ಕೃತ್ಯಗಳು ಮಾನಸಿಕ ಕ್ರೌರ್ಯವಾಗಿದ್ದು, ಪತಿಗೆ ವಿಚ್ಛೇದನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದೆ.
