ವೇಶ್ಯಾಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಹಣ ನೀಡುವ ಜನರ ವಿರುದ್ಧ ಅನೈತಿಕ ಸಂಚಾರ(ತಡೆಗಟ್ಟುವಿಕೆ) ಕಾಯ್ದೆ, 1956(ಐಟಿಪಿ ಕಾಯ್ದೆ) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಬಹುದು ಎಂದು ಕೇರಳ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಬುಧವಾರ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದೆ.
ಅಂತಹ ಹಣ ಪಾವತಿಗಳು “ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ” ಸಮನಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಈ ತೀರ್ಪು 2021 ರಲ್ಲಿ ತಿರುವನಂತಪುರದ ಪೆರೂರ್ಕಾಡ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪೊಲೀಸ್ ದಾಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಕರಣದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.
ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಸರಕು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಾರದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಕೇವಲ “ಗ್ರಾಹಕರು” ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಶೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುವವರು ಎಂದು ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ವಿಜಿ ಅರುಣ್ ಹೇಳಿದರು.
“ವೇಶ್ಯಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗ್ರಾಹಕ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮಾಡಿದ ಪಾವತಿಯು ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ, ಲೈಂಗಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆಯನ್ನು ಅವರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ, ಆಗಾಗ್ಗೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಅಥವಾ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮತ್ತು ಬಲವಂತದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ,” ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಹೇಳಿದೆ.
ಕೇರಳ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ತೀರ್ಪಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ 2021 ರ ಪ್ರಕರಣ
ಅರ್ಜಿದಾರರು ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪುರುಷ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ತನಿಖೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ವೇಶ್ಯಾಗೃಹವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಪಾವತಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ.
ವೇಶ್ಯಾಗೃಹದ ನಿರ್ವಾಹಕರು ಐಟಿಪಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಮತ್ತು 4 (ವೇಶ್ಯಾಗೃಹವನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಮತ್ತು ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯ ಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಬದುಕುವುದು) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರೆ, ಅರ್ಜಿದಾರರ ಮೇಲೆ ಸೆಕ್ಷನ್ 5(1)(d) (ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದು) ಮತ್ತು ಸೆಕ್ಷನ್ 7 (ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹತ್ತಿರ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವುದು) ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸಲಾಯಿತು.
ಅರ್ಜಿದಾರರು ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಅವರು ಕೇವಲ ಗ್ರಾಹಕ ಮತ್ತು ಅವರ ಕ್ರಮಗಳು ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಅಥವಾ ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದರು. ಅಂತಹ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಪಾವತಿಸುವುದು ಪ್ರಚೋದನೆಯಲ್ಲ ಎಂದು ವಾದಿಸಲು ಅವರು ಹಿಂದಿನ ತೀರ್ಪುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ವಿಚಾರಣಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಪ್ರಾಸಿಕ್ಯೂಷನ್ ವಾದಿಸಿತು.
ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದ ನಂತರ, ವೇಶ್ಯಾಗೃಹ ನಿರ್ವಾಹಕರಿಗೆ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಮತ್ತು 4 ಅನ್ವಯಿಸಿದರೆ, ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಲೈಂಗಿಕ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಸೆಕ್ಷನ್ 5(1)(d) ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಚೋದನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. “ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗ್ರಾಹಕ ಎಂದು ಕರೆದರೆ, ಅದು ಮಾನವ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ತಡೆಗಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕಾಯ್ದೆಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ನ್ಯಾಯಾಲಯ ಗಮನಿಸಿದೆ.
ಅರ್ಜಿದಾರರ ವಿರುದ್ಧದ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಮತ್ತು 4 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿನ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ವಜಾಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಐಟಿಪಿ ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 5(1)(ಡಿ) ಮತ್ತು 7 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿನ ಮೊಕದ್ದಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು.
