ಭಾರತದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಗಡಿ ಕಬಳಿಸಲು ಮುಂದಾದ ಚೀನಾಗೆ ನಕ್ಷೆ ಮೂಲಕ ಕೌಂಟರ್ ಕೊಟ್ಟ ಭಾರತ

ನವದೆಹಲಿ/ಇಟಾನಗರ-ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಚೀನಾ ಪದೇಪದೇ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ಥಳನಾಮ ಮರುನಾಮಕರಣದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಭಾರತ ಈಗ ನಕ್ಷೆಶಾಸ್ತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸರ್ವೇಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆ (Survey of India) ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ನವೀಕರಿಸಿದ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ 27 ಸ್ಥಳಗಳು ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳಿಗೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕೃತ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಪರ್ವತ ದಾಟುಗಳು, ಸರೋವರ, ಗ್ರಾಮಗಳು, ವಸಾಹತುಗಳು ಹಾಗೂ ಸೈನಿಕ ಸ್ಮಾರಕಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸ್ಥಳಗಳೂ ಸೇರಿವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಕ್ರಮದ ಉದ್ದೇಶ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಗುರುತಿನಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಾಗೂ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸುವುದಾಗಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸರ್ವೇಕ್ಷಣಾ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕೃತ ರಾಜ್ಯ ನಕ್ಷೆಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಆವೃತ್ತಿಯ 3ನೇ ಆವೃತ್ತಿ/2025 ನಕ್ಷೆ 1:7,50,000 ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಕ್ಷೆ ಪ್ರಕಟಣೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲದೆ, ಭಾರತದ ಅಧಿಕೃತ ಭೌಗೋಳಿಕ ದಾಖಲೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

27 ಸ್ಥಳಗಳ ಮೂಲಕ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದ ಗುರುತು

ನವೀಕರಿಸಿದ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಡ್ಜೋ ಲಾ, ರಿಜಾ ಲಾ, ಪುಕುರ್ ಲಾ ಮತ್ತು ಥಾಗ್ ಲಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರಮುಖ ಪರ್ವತ ದಾಟುಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಸಂಭೋ ಸರೋವರ್, ಲಾಂಗ್ಜು, ಮಾಜಾ, ಬಿಸಾ, ಜೈರಾಂಪುರ್, ಸನ್ಪುರ ಮತ್ತು ಕಮ್ಲಾಂಗ್ ಮುಂತಾದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಹಾಗೂ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಗಳೂ ದಾಖಲಾಗಿವೆ.

ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಬುದ್ಧಮಂದಿರ್, ಪ್ರಿತ್ನಗರ, ಬಾರಾ ಕುಂದುನ್, ಛೋಟಾ ಕುಂದುನ್, ಧನ್ ಬಾರಿ, ತೇರಿತ್‌ನಗರ, ರಾಮನಗರ, ಸಾಗರ್, ಪದ್ಮಾ, ಜ್ಯೋತಿನಗರ, ಶಿವಾಜಿ ನಗರ, ಛೋಟಾ ರೋಪುಕ್ ಮತ್ತು ಬಾರಾ ರೋಪುಕ್ ಮುಂತಾದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೂ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.

ಸೈನಿಕ ಇತಿಹಾಸದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಈ ಪಟ್ಟಿ ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿದೆ. ಜಸ್ವಂತ್ ಘರ್ ಮತ್ತು ಶೇರ್-ಎ-ಥಾಪಾ ಸ್ಮಾರಕದಂತಹ ಸ್ಥಳಗಳ ದಾಖಲಾತಿ ಅರುಣಾಚಲದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗುರುತಿನ ಜೊತೆಗೆ ಭಾರತದ ಗಡಿ ರಕ್ಷಣೆಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೂ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಲಾಂಗ್ಜುಗೆ ವಿಶೇಷ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವವಿದೆ. 1959ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಗಡಿ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಲಾಂಗ್ಜು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಪಡೆಗಳ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂಘರ್ಷವು ಗಡಿ ವಿವಾದದ ಪ್ರಮುಖ ಆರಂಭಿಕ ಘಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು.

1959ರ ಘಟನೆಗಳ ನಂತರ ಗಡಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಕೀರ್ಣಗೊಂಡಿತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ 1962ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಯುದ್ಧ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಆಗಿನ ಈಶಾನ್ಯ ಗಡಿ ಏಜೆನ್ಸಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಭೀಕರ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ನಡೆದವು. ತವಾಂಗ್ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದ ರೈಫಲ್‌ಮನ್ ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ರಾವತ್ ಅವರ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಜಸ್ವಂತ್ ಘರ್ ಇಂದು ಆ ಯುದ್ಧದ ಸ್ಮರಣೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

ಹೀಗಾಗಿ, ಲಾಂಗ್ಜು ಮತ್ತು ಜಸ್ವಂತ್ ಘರ್‌ನಂತಹ ಹೆಸರುಗಳು ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಗುರುತುಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಗಡಿ ಇತಿಹಾಸದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಘಟನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ.

ಚೀನಾದ ‘ಹೆಸರಿನ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕತೆ’ಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ

ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಚೀನಾದಿಂದ ಹೆಸರು ಬದಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಹೊಸದಲ್ಲ. 2017ರಲ್ಲಿ ಆರು ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ, 2021ರಲ್ಲಿ 15 ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ, 2023ರಲ್ಲಿ 11 ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಚೀನಾ ತನ್ನದೇ ಆದ ‘ಪ್ರಮಾಣೀಕೃತ’ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ನಂತರ 2024ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು 30 ಸ್ಥಳಗಳ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿತು. 2025ರ ಮೇನಲ್ಲಿ ಚೀನಾ ಮತ್ತೆ 27 ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. 2025ರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ 15 ಪರ್ವತಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಪಾಸ್‌ಗಳು, ಎರಡು ನದಿಗಳು, ಒಂದು ಸರೋವರ ಮತ್ತು ಐದು ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಸೇರಿದ್ದವು.

ಬೀಜಿಂಗ್ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ‘ಜಾಂಗ್ನಾನ್’ ಅಥವಾ ‘ದಕ್ಷಿಣ ಟಿಬೆಟ್’ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಸುಮಾರು 90,000 ಚದರ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾರತ ಮಾತ್ರ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶವು ಭಾರತದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಭಾಗವೆಂಬ ನಿಲುವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದೆ.

2023ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಮರುನಾಮಕರಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದ ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯ, ಚೀನಾ ನೀಡುವ ‘ಕಲ್ಪಿತ ಹೆಸರುಗಳು’ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾರವು ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತ್ತು. 2025ರ 27 ಸ್ಥಳಗಳ ಮರುನಾಮಕರಣದ ಬಳಿಕವೂ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವಾಲಯ ಇದೇ ನಿಲುವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕಠಿಣವಾಗಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿತು.

2020ರ ಲಡಾಖ್ ಸಂಘರ್ಷದ ನಂತರದ ಹೊಸ ಹಂತ

ಅರುಣಾಚಲ ವಿವಾದವನ್ನು ಕೇವಲ ಸ್ಥಳನಾಮದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ನೋಡುವುದು ಸಮಗ್ರ ಚಿತ್ರಣ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. 2020ರಲ್ಲಿ ಪೂರ್ವ ಲಡಾಖ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ ಪಡೆಗಳ ನಡುವೆ ತೀವ್ರ ಗಡಿ ಸಂಘರ್ಷ ಉಂಟಾದ ನಂತರ ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ಸಂಬಂಧ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು.

2024ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಡೆಪ್ಸಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಡೆಮ್ಚೋಕ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಸ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಪ್ಪಂದದ ಬಳಿಕ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆಯನ್ನು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಅವಕಾಶ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು.

ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ ಮೇಲಿನ ಚೀನಾದ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳನಾಮ ಮರುನಾಮಕರಣ ಮುಂದುವರಿದಿರುವುದು ಗಡಿ ವಿವಾದ ಇನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಬಗೆಹರಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಇಂದಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ ಒಂದೆಡೆ ಗಡಿ ಸ್ಥಿರತೆಗಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿವೆ.

2026ರ ಮೇ 27ರಂದು ಬೀಜಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ 35ನೇ Working Mechanism for Consultation and Coordination (WMCC) ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಗಡಿ ನಿರ್ಧಾರ, ಗಡಿ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಸಂವಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಗಡಿಯಾಚೆಯ ಸಹಕಾರ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದವು.

ಇದೀಗ ಆಗಸ್ಟ್ 2026ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನವದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ 36ನೇ WMCC ಸಭೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ ದ್ವಿಪಕ್ಷೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಮುಂದಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಅಗತ್ಯವೆಂದು ಭಾರತ ಒತ್ತಿಹೇಳಿದೆ. ಗಡಿ ನಿರ್ಧಾರ, ಗಡಿ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತುಕತೆ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ.

ಅಂದರೆ, ಒಂದೆಡೆ ಸಂವಾದದ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಗಡಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಮೂಲಭೂತ ನಿಲುವುಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿಲ್ಲ.

ಭಾರತದ ಇತ್ತೀಚಿನ 27 ಸ್ಥಳಗಳ ನಕ್ಷೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣವನ್ನು ಇದೇ ವಿಶಾಲ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನೋಡಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಚೀನಾ ತನ್ನ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳು ಮತ್ತು ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಭೌಗೋಳಿಕ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತ ಈಗ ತನ್ನದೇ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಮತ್ತು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಇದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅರ್ಥಲ್ಲಿ ಭೂಪ್ರದೇಶದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಕ್ರಮವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವ ದೇಶ ಯಾವ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ತನ್ನ ಆಡಳಿತ, ದಾಖಲೆ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಭೌಗೋಳಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮಹತ್ವವಿದೆ.

ಶಾಲಾ ನಕ್ಷೆಗಳು, ಸರ್ಕಾರಿ ದಾಖಲೆಗಳು, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳು, ವಿಪತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಮ್ಯಾಪಿಂಗ್ ಹಾಗೂ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಾಹಿತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬಹುದು.

ಅದೇ ವೇಳೆ, ಸ್ಥಳನಾಮ ಬದಲಾವಣೆ ಅಥವಾ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ದಾಖಲಿಸುವುದರಿಂದ ಮಾತ್ರ ಗಡಿ ವಿವಾದ ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೂ ಗಮನಾರ್ಹ. ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಗಡಿ ಇನ್ನೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಗಡಿ ರೇಖೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಅನೇಕ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣ ರೇಖೆ (LAC) ಕುರಿತ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಿಂದ ಹೊಸ ಸೇನಾ ಪ್ರವೇಶ ನಡೆದಿದೆ ಎಂಬ ಕೆಲವು ವರದಿಗಳು ಹರಿದಾಡಿದರೂ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಪೆಮಾ ಖಾಂಡು ಅವರು ಆಗಸ್ಟ್ 7ರಂದು ಅಂತಹ ಹೊಸ ಪ್ರವೇಶ ಅಥವಾ ಮುಖಾಮುಖಿಯ ವರದಿಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿ, ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆ ಗಡಿ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರಸಕ್ತ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ‘ಹೊಸ ಯುದ್ಧ’ದ ಸ್ಥಿತಿಗಿಂತ ಗಡಿ ಸ್ಥಿರತೆ, ಸೈನಿಕ ಎಚ್ಚರಿಕೆ, ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ನಕ್ಷೆಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಹಕ್ಕು ಪ್ರತಿಪಾದನೆ—ಈ ನಾಲ್ಕೂ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಹಂತವೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು.

ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ 27 ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಮಾಣೀಕೃತ ಹೆಸರು ನೀಡಿರುವುದು ತಕ್ಷಣದ ಗಡಿ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದು ಭಾರತದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ನಿಲುವಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.

1959ರ ಲಾಂಗ್ಜು, 1962ರ ಯುದ್ಧ, 2017ರಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಚೀನಾದ ಮರುನಾಮಕರಣ ಸರಣಿ, 2020ರ ಲಡಾಖ್ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು 2024ರ ನಂತರದ ಗಡಿ ಸ್ಥಿರೀಕರಣ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಗಡಿ ವಿವಾದವು ಕೇವಲ ಸೈನಿಕ ಅಥವಾ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಕ್ಷೆ, ಹೆಸರು, ಆಡಳಿತ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಗಡಿ ನಿವಾಸಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಮತ್ತು ನೆಲದ ಮೇಲಿನ ನಿರಂತರ ಹಾಜರಾತಿ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ.

2026ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾ ಮತ್ತೆ ನಿಯಮಿತ ಗಡಿ ಮಾತುಕತೆಯ ಹಾದಿಗೆ ಮರಳಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ 27 ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಅಧಿಕೃತ ನಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವ ಕ್ರಮವು ಒಂದು ಕಡೆ “ಮಾತುಕತೆ ಮುಂದುವರಿಯಲಿ, ಆದರೆ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ನಿಲುವಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಭಾರತದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಅಂತಿಮ ಗಡಿ ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತುಕತೆ ಮುಂದುವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇದೇ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಸರು ಬದಲಿಸುವುದರಿಂದ ಭೂಪ್ರದೇಶದ ವಾಸ್ತವ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಯಾವ ಹೆಸರು ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಭವಿಷ್ಯದ ಪೀಳಿಗೆಗಳು ಆ ಭೂಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಹೇಗೆ ಗುರುತಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ. ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದ 27 ಸ್ಥಳಗಳ ನಕ್ಷೆ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣ ಈ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಗಡಿ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಇತ್ತೀಚಿನ ನಕ್ಷೆಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ದಾಖಲಾಗಿ