ನವದೆಹಲಿ: ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆಯು ಪರಿಹಾರಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವಾಹನವನ್ನು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಬಳಸಲು ಇಡದಿದ್ದರೆ, ಅಂತಹ ಅವಧಿಗೆ ಅದರ ಮಾಲೀಕರ ಮೇಲೆ ಮೋಟಾರ್ ವಾಹನ ತೆರಿಗೆಯ ಹೊರೆ ಹೇರಬಾರದು ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿದೆ.
ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿಗಳಾದ ಮನೋಜ್ ಮಿಶ್ರಾ ಮತ್ತು ಉಜ್ಜಲ್ ಭುಯಾನ್ ಅವರ ಪೀಠವು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ನ ಡಿಸೆಂಬರ್ 2024 ರ ತೀರ್ಪನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಸಲ್ಲಿಸಲಾದ ಮೇಲ್ಮನವಿಯ ಕುರಿತು ತನ್ನ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದೆ.
ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆಯು ಪರಿಹಾರಾತ್ಮಕ ಸ್ವರೂಪದ್ದಾಗಿದೆ. ಇದು ಅಂತಿಮ ಬಳಕೆಯೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲು ತಾರ್ಕಿಕತೆಯೆಂದರೆ, ರಸ್ತೆಗಳು, ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು ಮುಂತಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅಂತಹ ಬಳಕೆಗೆ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿದೆ.
ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆ ಕಾಯ್ದೆ, 1963 ರ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಅನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ, ಶಾಸಕಾಂಗವು ಈ ನಿಬಂಧನೆಯಲ್ಲಿ ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳ’ ಎಂಬ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಬಳಸಿದೆ ಎಂದು ಪೀಠ ಹೇಳಿದೆ.
ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳ ಮೇಲಿನ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತದೆ.
ಮೋಟಾರು ವಾಹನವನ್ನು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸಲು ಇಡದಿದ್ದರೆ, ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಂತಹ ಅವಧಿಗೆ ಅವರು ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆಯ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊರಬಾರದು ಎಂದು ಆಗಸ್ಟ್ 29 ರಂದು ನೀಡಿದ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿದೆ.
ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುವ ನಿಬಂಧನೆಯಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಇದು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲು ಅಧಿಕಾರ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿದೆ.
ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಬಹುದಾದ ಘಟನೆ ಎಂದರೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ವಾಹನವನ್ನು ಬಳಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ಬಳಸಲು ಇಡುವಾಗ ಎಂದು ಪೀಠ ಹೇಳಿದೆ.
ಆದ್ದರಿಂದ, ತೆರಿಗೆಯು ಬಳಕೆದಾರ ಅಥವಾ ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಮೋಟಾರು ವಾಹನವನ್ನು ಬಳಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ವಾಹನವನ್ನು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸಿದರೆ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇಡಿದರೆ ತೆರಿಗೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅದು ಹೇಳಿದೆ.
ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಪ್ರದೇಶವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಇಸ್ಪತ್ ನಿಗಮ್ ಲಿಮಿಟೆಡ್(RINL) ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲು ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ವಾಹನಗಳನ್ನು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ’ ಬಳಸಲು ಅಥವಾ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಹೇಳಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ, ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಹ ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳನ್ನು RINL ನ ನಿರ್ಬಂಧಿತ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ ಅಥವಾ ಇರಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪೀಠ ಹೇಳಿದೆ, ಅದು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳ’ವಲ್ಲ. “ಆದ್ದರಿಂದ, ಸದರಿ ವಾಹನಗಳನ್ನು RINL ನ ನಿರ್ಬಂಧಿತ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಅಥವಾ ಇರಿಸಿಕೊಂಡ ಅವಧಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅದು ಮೇಲ್ಮನವಿಯನ್ನು ಅನುಮತಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ.
1985 ರಿಂದ ಲಾಜಿಸ್ಟಿಕ್ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯು ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಮೇಲ್ಮನವಿಯ ಮೇರೆಗೆ ಪೀಠವು ತನ್ನ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿತು.
RINL ನ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಘಟಕವಾದ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ವಿಶಾಖಪಟ್ಟಣಂ ಸ್ಟೀಲ್ ಪ್ಲಾಂಟ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಸೆಂಟ್ರಲ್ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಯಾರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣ ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು 2020 ರ ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿಗೆ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅದು ಗಮನಿಸಿದೆ.
ಕಂಪನಿಯು ಕೇಂದ್ರ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಯಾರ್ಡ್ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಲು 36 ಮೋಟಾರು ವಾಹನಗಳನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದೆ ಎಂದು ಪೀಠ ಹೇಳಿದೆ.
ಕಂಪನಿಯು ಕೇಂದ್ರ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಯಾರ್ಡ್ ಅನ್ನು ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದೆ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಕೈಗಾರಿಕಾ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆ (CISF) ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಲಾಗಿರುವ ಗೇಟ್‌ಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗಮನವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ಯಾವುದೇ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ.
ಕಂಪನಿಯು ತನ್ನ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಯಾರ್ಡ್ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ ಬಳಸುವ ಅವಧಿಗೆ ಮೋಟಾರು ವಾಹನ ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಯಿಂದ ವಿನಾಯಿತಿ ನೀಡುವಂತೆ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಕೋರಿದ ನಂತರ ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದೆ. 1963 ರ ಕಾಯ್ದೆಯ ಸೆಕ್ಷನ್ 3 ರ ಪ್ರಕಾರ ಈ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಪೀಠವು ಗಮನಿಸಿತು.
ನಂತರ, ಈ ವಿಷಯವು ಹೈಕೋರ್ಟ್‌ಗೆ ತಲುಪಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಏಕ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕಂಪನಿಯು ತನ್ನ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಡಿಸ್ಪ್ಯಾಚ್ ಯಾರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅದು ‘ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳ’ವಲ್ಲ ಎಂದು ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದರು.
ಏಕ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ರಾಜ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಕಂಪನಿಗೆ 22,71,700 ರೂ.ಗಳನ್ನು ಮರುಪಾವತಿಸುವಂತೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಏಕ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಆದೇಶವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿದ ವಿಭಾಗೀಯ ಪೀಠದ ಮುಂದೆ ಆದೇಶವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು.
